دارم مي‌فهمم كه چهره واقعي آدما وقتي از ماسك قشنگ و دوست‌داشتني‌شون بيرون مي‌آد كه عصباني يا ناراحت و غمگين باشند... وقتي كه مريض مي‌شن و حوصله و توان براي نگه‌داشتن ماسك خوشگلشون ندارن...وقتي يه چيزي بهشون بر مي‌خوره و احساس توهين مي‌كنن و غرورشون از يادشون مي‌بره كه بايد ماسك رو مثل سپر بالا بگيرن... وقتي مي‌ترسن و احساس خطر ميكنن و ناخودآگاه مي‌خوان فرار كنن و راحت شن...

و اون وقته كه يوهو عوض مي‌شن...

تمام اين چيزا كه باعث مي‌شه اين ماسك خوشگلي كه دودستي بهش چسبيديم رو كنار بگذاريم واسه ما مفيدن... به نظر من ما دلمون مي‌خواد يه جور خاصي باشيم و چون تحمل  و توان و شناخت كافي از نقش مطلوب و ظرفيت خودمون نداريم ترجيح مي‌ديم ماسك اون نقش رو بزنيم و خودمونم گاهي يادمون مي‌ره حتي نقش هم بازي نمي‌كنيم بلكه ماسك يه نقش رو زديم به صورتمون و به همين دليل هم هست كه خيلي وقتا رفتارمون با ماسكمون تناقض داره!

اتفاقايي كه باعث بشن بترسيم، غمگين شيم يا... كمك مي‌كنن ماسك بيفته و خودمون رو ببينيم...

بادسوار فكر مي‌كنه خدا .... رو ميشناسه كه ..... نمي‌ده!!