اندوه... اندوه...

             اندوه اين روزها...

وقتي به جدايي فكر مي‌كني، هم‌اكنون جدايي!

                                            حتي اگر قرار باشد صدسال ديگر اتفاق بيفتند...

و سايه سنگين‌ش بر چشمانت خواهد نشت،

                                                 نه انگار كه برخواهد گشت.

اندوه ... و عصر‌هاي خاكستري اين‌روزها...

                                        از پشت ديوارهاي بلند همسايه‌ها، خانه‌ها، برج‌ها...

و فرقي نمي‌كند در نبودنش چه‌ بازي‌هايي كني

فرقي نمي‌كند، چطور خودت،‌ او را و اينهمه ديگران گشاده‌چشم را چطور بازي دهي

                                                                                                     چطور سرگرم كني    

فرقي نمي‌كند با روزهاي تنهايي و سكوت،

                                 با روزهايي كه "رفتن" با خاطره‌اي از بليط و چمدان آزارت مي‌دهند،

                                                                                                          چه‌خواهي كرد؟

 نه ... فرقي نمي‌كند،

               هرگز نكرده است

                        و هرگز نخواهد كرد...