چند وقت پيش يه كتابي به دستم رسيد كه اسمش "روياي راستين " بود. كتاب خيلي خوبي بود. نكته خيلي قابل توجه اين كتاب اين بود كه از نمادها و عناصر طبيعت براي بيان سفرهاي روحي كه ما در دنياها و عوالم مختلف داريم استفاده كرده بود. داستان خيلي ساده و كوتاه بود در عين حال مسائل رو خيلي جالب مطرح كرده بود، سفر ما آدما ، اينكه توي چه موقعيتي هستيم، چه خصوصياتي داريم، چكار بايد بكنيم... همه اينها رو در قالب يه داستان از زبان قو هاي مهاجر بيان كرده بود. استفاده طراح داستان از نمادهاي طبيعي و اسطوره ها عالي بود انصافاً! از پرنده، مار، باد، فصول مهاجرت پرنده‌ها و ... هركدوم در جاي خودش خيلي خوب استفاده شده بود.

خلاصه اينكه من كيف مي‌كردم كه بالاخره يكي پيدا شد كه چيزايي رو كه همه ما يه جوري بايد تو دل خودمون، نزديك و دور و بر خودمون پيدا كنيم، با زبون طبيعت بهمون يادآوري كرد... چندتايي ازش خريدم و چون خوشم اومده بود به دوستام هديه دادم؛ حتي كتاب خودم رو چون فكر ميكردم مي‌تونم دوباره بخرم. يكي از دوستام تو نمايشگاه گشت دنبالش تا برام بخره ولي هرچي گشت پيدا نكرد. تو كتاب‌فروشي‌هاي معمولي ديگه هم نتونستم پيداش كنم. بعد از كلي گشتن و پيدا نكردن فهميدم كه گويا :

((اون سري كتابها معلق شدن!!!!!! نه تنها تو نمايشگاه بهشون غرفه نداده بودن بلكه از كتاب‌فروشي‌ها هم جمعشون كرده بودن!!))

 اوقدر حِرصي شده بودم! آخه چرا بايد كتاباي به اين خوبي از بازار جمع بشه؟ وقتي اين‌همه كتاب بي‌خود و بي‌فايده با داستاناي بي‌سرو ته چاپ مي‌شه، چرا يه همچين كتاباي خوب و كميابي بايد جمع بشه؟